جنگ ایران و آزمونی غیرمنتظره برای هویت بصری برندها
طبق گزارشها، برخی شرکتها بهدنبال جایگزینهایی برای پلاستیک و مواد اولیه بستهبندی هستند و حتی استفاده از شیشه یا مواد بازیافتی را سرعت دادهاند. اما یکی از جالبترین تأثیرات این بحران در ژاپن دیده شده؛ جایی که شرکت بزرگ مواد غذایی Calbee تصمیم گرفته رنگهای معروف بستهبندی محصولاتش را موقتاً حذف کند.
این شرکت اعلام کرده بهدلیل کمبود مواد اولیه موردنیاز برای تولید جوهر چاپ، بستهبندی ۱۴ محصول اصلی خود را از حالت رنگی به طراحی سیاهوسفید تبدیل میکند. دلیل اصلی این مشکل، کمبود «نفتا» یا بنزین خام عنوان شده؛ مادهای که در تولید جوهرهای چاپ استفاده میشود.
در نتیجه، بستهبندیهای رنگارنگ و شناختهشده Calbee حالا جای خود را به طراحیهایی مینیمال و خاکستری دادهاند؛ اتفاقی که برخی رسانهها آن را «بستهبندیهایی بدون روح» توصیف کردهاند.
شرکتهای دیگری مثل Kagome و Itoham Yonekyu Holdings هم ظاهراً در حال بررسی کاهش مصرف جوهر یا سادهتر کردن طراحی بستهبندی محصولاتشان هستند.
آیا برندها بدون رنگ هم قابل تشخیصاند؟
این اتفاق باعث شده دوباره یکی از اصول کلاسیک طراحی لوگو و برندینگ مورد توجه قرار بگیرد:
آیا یک برند بدون رنگ هم قابل شناسایی است؟
بسیاری از طراحان مشهور مثل Paul Rand همیشه تأکید میکردند که یک لوگوی خوب باید حتی در حالت سیاهوسفید هم قابل تشخیص باشد. چیزی که به آن «Silhouette Test» یا تست سیلوئت میگویند.
لوگوهایی مثل Nike، World Wide Fund for Nature (WWF) یا The New York Times نمونههایی هستند که حتی بدون رنگ هم هویت بصری قدرتمندی دارند. مقاله اشاره میکند که شاید حالا وقت آن رسیده باشد که برندها فقط لوگوهایشان را نه، بلکه کل طراحی بستهبندی خود را هم در حالت مونوکروم آزمایش کنند.
نمونه معروف شکست بازطراحی آبپرتقال Tropicana در سال ۲۰۰۹ هم دوباره مطرح شده است؛ طراحیای که حتی در نسخه رنگی هم باعث سردرگمی مشتریان شد و در حالت سیاهوسفید تقریباً غیرقابل تشخیص بهنظر میرسد.
در دنیایی که بحرانهای جهانی میتوانند روی زنجیره تأمین، چاپ و تولید تأثیر مستقیم بگذارند، شاید آینده برندینگ بیش از هر زمان دیگری به سادگی، فرم و هویت بصری خالص وابسته شود؛ نه فقط رنگها.
